Vlas van Germana Tack aan de muur van Oostrozebeekse bibliotheek

Onuitwisbare binding met vlas, kunst met ee eigen schriftuur.

Voortaan prijkt aan de muur van de Jan Craeynestzaa1 in de bibliotheek Kraaiennest een kunstwerk van de Kortrijkse Germana Jack. Het is een traditie, vertelt burgemeester Jean-Marie Bonte, dat bij de inhuldiging van een gebouw de betrokken aannemers geen bloemen geven, maar wel een financiële bijdrage waarmee het gemeentebestuur dan een kunstwerk aankoopt. Op die manier dragen de aannemers hun steentje bij tot een aandenken van blijvende waarde. Voor de gloednieuwe bibliotheek was de keuze rap gemaakt en unaniem. Ter gelegenheid van Mandel Art, afgelopen herfst, had Germana wandtapijten gemaakt met Oostrozebeeks vlas. Tijdens Mandel Art toonden de kunstenaars, zo licht voorzitster Marie-Jeanne Beke toe, hun werk op locaties rond de Mandelrivier, de oude industriële sites en boerderijen. Want zowel de Mandel als de industrie zijn voor onze gemeente twee bepalende elementen.
Voor de tentoonstelling waren vooral de oude vlassites van belang. In Oostrozebeke hebben veel families een binding met vlas, ouders en grootouders hebben in het vlas gewerkt. Het kunstgebeuren was een wisselwerking met de locatie want alle kunstwerken werden speciaal voor die gelegenheid ontworpen. Voor Germana Tack met ondermeer een opleiding Kunstweven te Gent en Textiele Vormgeving te Kortrijk -was werken met vlas een kolfje naar haar hand. Het kunstwerk dat uiteindelijk werd uitgekozen en aangekocht door het gemeentebestuur is geometrisch abstract: drie rijen van telkens zes vierkanten, afwisselend in blauw en donkerbruin, op een roestbruine achtergrond met daarover rode tekens. Die tekens zijn een eigen schriftuur, een soort neventaal, zegt Germana. Ze hebben een gevoelsmatige betekenis. De krommingen zijn zachte elementen en de weerhaakjes staan voor agressie. Het houdt ook verband met leven en dood zoals uit de poëtische titel van het werk blijkt: Alles verdwijnt, maar boven de bergen herrijzen zij, de tekens, duidelijk zichtbaar. Het spoor is gewoon te volgen.

Germana Jack: "Interessant project"
Ik vond het een erg interessant project, vertelt Germana. Toen ik bij boer Lannoo langs ging om het vlas te kopen dat ik zou bewerken, zag ik de rotingskamertjes en meteen vond ik dat een grandioze locatie om mijnwandtapijten op te hangen. Een rotingskamer is een kleine ruimte, ietwat duisteren daardoor mysterieus en er hangt een specifieke geur. De meeste mensen zouden zeggen het stinkt, maar ik hou van die geur. Het is heel typisch en herkenbaar, een beetje zurig. Want het roten van vlas is eigenlijk een rottingsproces waarbij de vezels gebroken worden. Rekening houdend met de beschikbare plaats is Germana dan aan het werk gegaan; Het vlas werd gevild en bewerkt volgens een oude methode die Berbers in Afrika nu nog toepassen op wol. Vervolgens werd het ingekleurd met kleuren die typisch zijn voor Germana. Het zijn kleuren die ik graag zie en in veel van mijnwerken voorkomen.

Persartikel: Het Nieuwsblad 25 januari 2003

Link naar onze hoofdsponsors