Nestkastjes als begijnhof

Jan D'Hondt plaatst zijn installatie in Oostrozebeke

Jan D'Hondt (37) uit Roeselare is een allround kunstenaar. Zo is hij ook art director bij B.AD, een reclamebureau waar hij instaat voor het vormelijke van de reclame. Mee door zijn opleiding houdt Jan van alle kunstvormen en wil hij er ook zo veel mogelijk zelf van proeven. In die optiek probeert hij alles: schilderen, sculpteren, beeldhouwen. Het meest komt zijn werk en zijn inspiratie tot zijn recht in zijn 'installaties' waarbij hij alle kunstvormen kan combineren.
Van 6 tot 22 september staat een werk van Jan D'Hondt opgesteld in de Verkeerde Wereld, in het kader van de tentoonstelling MandelART02 in Oostrozebeke. De Verkeerde Wereld was vroeger een jeugdheem dat vele van onze jeugdbewegingen regelmatig frequenteerden. Nu is het een bezinningscentrum geworden", vertelt hij. "De plaats kreeg die specifieke naam mee omdat de voordeur van de vroegere hoeve niet naar de straatkant gericht was, maar naar de Mandel, die langs de achterzijde van het huis stroomt. Toen men indertijd een vergunning vroeg voor het 'bezinningscentrum' weigerde stedebouw deze omdat ze van oordeel waren dat een 'benzinecentrum', niet kon in een landelijke zone. Ook daar een misverstand, de Verkeerde Wereld."

Brugs Begijnhof
Jan zag brood in deze locatie en spitste zich toe op de lange rijen hoge bomen die hij als een besloten karakter zag, een beetje als het Brugse Begijnhof waarvan hij beelden uit zijn jeugd bewaarde. "De bewoners van het bos zijn de vogels en deze vogels wonen in nestkastjes. Ik vond een link naar de begijntjes en zusters van Brugge met de overkapping van de nestkastjes die ik alle vormen van de 'nonnenkappen' gaf. Ik maakte er in de voorkant ook allerlei gaatjes in die deden denken aan een biechtstoel, aan de ingang van een gesloten klooster. Er is een verband met vogels en de begijntjes die men in de volksmond met eksters of pinguïns vergelijkt."
De nestkastjes zijn ook dicht, als vormen ze een gesloten cocon waar je amper in of uit kan, als een begijnhof waar men moeilijk als buitenstaander binnen raakt.
"De kastjes zullen redelijk hoog hangen, als het ware onbereikbaar... en ze zijn als kleine kluisjes... Toch wil ik er niet echt een boodschap in leggen. Het moet ook mooi zijn en doen nadenken en dan is mijn concept geslaagd."
Installaties zijn werken die vluchtig zijn. Als de gelegenheid voorbij is, is het concept van de installatie ook voorbij. De stukken vallen, letterlijk en figuurlijk, uit elkaar. Jan D'Hondt probeert de afzonderlijke stukken te bewaren, als teken van een vergaan verleden, en wie weet kan hij af en toe iets 'recycleren' voor een toekomstige installatie.

Persartikel: De Weekbode 6 september 2002

Link naar onze hoofdsponsors